Foto: www.beatfreax.xom

Vrijdag was weer zo’n avond. Zo’n avond die overschaduwd werd door zijn eigen gezelligheid. Hoe ‘keihard’ werken gecombineerd kan worden met vermaak van de bovenste plank mochten we vrijdag als VAgE gASTEN duidelijk laten zien; kwasten, stiften, fotocamera’s, videocamera’s, gouden kettingen, groupies.. alles was in het huis. En ik.. ja ik nam de taak op me om de avond weer eens gebrekkig in woord uit te kunnen beelden. Deze keer werd er niets aan het toeval overgelaten en waren we als één van de eersten te bewonderen in een nog ongevulde Melkweg.

Jammer dat pleinvrees een wereldwijde epidemie blijft, want onze heldin Estroe draaide, uiteraard geinspireerd door haar kersverse VAgE gASTEN shirt, als vanouds een solide set met een goede opbouw naar de meest sexy vegetarische dj uit Nederland; Wesdex. Ik heb alleen het idee dat er zoveel meer in de dame zit. Ik ruik een soort opgekropte spanning die wat mij betreft zo snel mogelijk ongenadig op de dansvloer wordt losgelaten. Voor één uur valt er jammer genoeg voor het Nederlandse publiek nog te weinig te bewijzen.

Ondertussen stroomde ook de foyer vol en was het tijd om onze heldinnen met stiften aan het werk te zien. Zorgvuldig afgeschermd van het ‘volk’ door een luxues lint, werd er gewerkt aan de visuele bijdrage. Ik moet toegeven dat ik, trots als een vader, heb gekeken naar het debuut van een verder onbekende schilder. Waar hij vandaan komt en of hij vaker zal meeschilderen is nog steeds niet duidelijk. Zijn cape is in ieder geval wel in de Melkweg blijven liggen.

Terug op de dansvloer was Wesdex bezig zijn set af te sluiten. Aan de boze blikken van sommige van mijn handlangers te zien was Wesdex bezig geweest aan een sterk anderhalf uur. Door de mooie versieringen in de vorm van tekeningen en dames heb ik maar een halfuurtje van hem kunnen meekrijgen, maar dit klonk inderdaad overtuigend.

Hierna was het tijd voor Justus Kohncke. Deze act die als een soort concert moest fungeren vond zich af op de hogere etage van het podium. Letterlijk en figuurlijk werd de afstand met het publiek vergroot. Wat later aan mij werd uitgelegd als een eerbetoon aan house klassiekers kwam toch aan als een koude douche op de vloerverwarming. En dan liever Marshall Jefferson of Mr. Fingers klassiekers dan Madonna vocals. Het is Klinch wel weer gelukt om een aparte act te halen en een andere ingang te kiezen dan de standaard. Maar deze act raakte wat mij betreft de verkeerde snaar deze avond.

Maar geen reden tot treuren want er viel nog genoeg rond te lopen, te praten en te promoten voor Conflict op 21 Maart; het volgende feestje waar de Melkweg op stelten gezet zal worden.
Zo om me heen pratend merkte ik dat veel mensen niet bijzonder onder de indruk waren van de muziek maar vooral een gezellige avond hadden zoals oma het ooit bedoeld heeft. Vooral de foyer bood de ruimte om te socializen en vriendengroepen in elkaar op te zien gaan onder het genot van een steeds verder ontwikkelend landschap van roze Robocops, uiteenlopende letters en verdwaalde schapen.

Een dans avond sluit je uiteraard in stijl af en dat is nergens anders dan op de dansvloer. Met de Wighnomy’s achter het dek was het tijd voor gelaagde houseplaten en op het eind wat gebroken beats. De zaal was inmiddels ontdaan van dagjesmensen en in bezit genomen door de fanatiekelingen, die-hards en een niet verder te beschrijven collectief. De avond werd netjes afgesloten met wat handjes in de lucht en enthousiaste mensen.

Klinch heeft met deze Magnetronik editie een solide avond neergezet. Toch zit er meer in het vat, de Melkweg laat het achterste van zijn tong nog niet zien. Wij weten wat ons te doen staat. Hou ons in de gaten, je wil niks meer missen.

P’z!

N.N.N.