Ik weiger deel te nemen aan het fenomeen “gas terug nemen”, daarom was ik zondag present op Sonic Warfare in de Melkweg. Het was sowieso geen optie om niet te gaan want het was een 1 jarig verjaardagsfeestje en ik ben goed opgevoed, dus ik kom gewoon langs zonder cadeau’tje. Te brak voor woorden, met een zeer bescheiden zakje Dubstep ‘kennis’, een jointje en 2 glazen wijn achter de verstandskiezen ging het avontuur met de lijn 5 richting Leidse. Zonder 1 muzieknoot te hebben gehoord wist ik dat de avond goed ging komen; bij de ingang stond een (toch wel redelijk aantrekkelijke) dame die vertwijfeld aan de uitsmijter vroeg wat dit voor feest was, “die mensen lijken allemaal wel in trance!”. Waarop de, eveneens vertwijfelde, uitsmijter antwoordde, “ja het is een 2step feest ofzo”. HAHA! Het riekt hier naar Dubstep; Dubstep valt te plaatsen als bassheavy gebroken beats, gestoken in een Rasti Rostelli hypnose glimjasje. Uiteraard wordt ook Dubstep gedraaid in al zijn extremiteiten; het kan van lastig diepe Basic Channel shit tot angstaanjagende techno beats van Surgeon. Bij binnenkomst rond half 1 begonnen we met het diepere soort. U Dub was de man achter de tafels, U Dub mag op dit moment de aanvoerder van de Nederlandse dubstep genoemd worden. Met de Sonic Warfare feestjes, als dj en als host van Viral Radio heeft hij een belangrijke rol in het steeds populairder worden van de whompwhompwhomp sound in ons landje. Echter als dj kon hij mij zondag niet overtuigen. Een aantal mooie platen, maar naar clubs ga ik nog altijd om te dansen en zeker met 3 dagen feesten in de benen zat ik niet te wachten op heupwiegers. Achter de pc kan ik dit meer waarderen. Na een interne struggle van ongeveer 2 seconden besloot ik toch maar aan het bier te gaan; “bieri?” “Uuhh.. ja is cool”.

Met een gevulde hand even om me heen kijken en zien dat er een gemixed publiek aanwezig is in de volle oude zaal. Blanke dreadlock dragers, veel niet al te beste chicks, stoere boys en nieuwsgierigen. Het zorgt voor een typische relaxte sfeer, niemand doet moeilijk en iedereen is ‘druk’ met de muziek. RSD was the next man up, ik was verder nog niet echt bekend met zijn werk maar begreep dat hij onderdeel is van Smith & Mighty die ik afgelopen zomer hard heb zien rocken in Belgie. Hij schroefde langzaam de energie wat omhoog en met een mooie lijn in zijn set werd het eindelijk tijd voor de mosh pits! Daarom hou ik van deze crowd, haters zeggen dat de muziek saai en langzaam is maar waar zie je tegenwoordig nog een fatsoenlijke reeks van mosh pits?! Met Andrew Makkinga op de mic (nice!) was het tijd om los te gaan, het was tijd om de bassen te gaan voelen. Lichten uit, “Eyes down it’s a dubstep thing”! Al mosh-pittend pit ik opeens tegen een vagegast aan. Karim! “wzzp man!” “ja cool! Met jou?” “ja chill, waarom heb je je vg shirt niet aan?!” “ja Karim ik weet het maar..” Te laat, daar was de volgende banger alweer, voorbijvliegende chicks in de pit en door alle madness begon het ondertussen ook weer te ruiken naar Dubstep. Bezoekers van de feestjes kunnen beamen dat het.. ja.. ‘rauw’ kan ruiken. Next man up was The Bug. Hij is een man met wortels in de Ragga en Dancehall en dat was terug te horen. Zijn dubstep sound heeft een behoorlijke portie ‘riddim’ invloeden en hier valt ook de ‘rewind’ onder; in de Jamaicaanse reggea/dancehall scene krijgt een plaat (en de dj) respect door een vette track op het hoogtepunt een flinke backspin te geven en deze weer vanaf het begin af te spelen. “Re-rewind when the crowd say bo selectah”… Crowd wordt gek, dj blij enz. Maar na 20 keer, inclusief oorverdovend effect begint het toch ‘lichtelijk’ irritant te worden. Het idee is dope, maar dosering brengt de mens vreugde. Ondertussen komen ook mc’s langs; Flow Dan en Warrior Queen. Flow Dan had een nederwietje teveel op maar Warrior Queen verdient een regel in dit report. Deze Jamaicaanse femcee inclusief flinke pens heeft de stem van een gefrustreerde hork (Patty Brard) maar met haar enthousiasme en energie weet ze een unieke vibe mee te brengen. Haar track met The Bug, Poison Dart heeft al menig Londens zaal afgebroken en ook hier schudt de vloer weer. Last man up was Coki, the Spongebob man. Deze man is een soort Felix The Housecat van de dubscene; hij produceert killer na killer, maar van draaitafels moet hij nog heel wat kaas eten. Maargoed hij draaide flink wat dope tracks met natuurlijk Spongebob als idiote uitschieter. Tijdens zijn set merkte je wel dat ik niet de enige was die er al een heel weekend op had zitten. De pits werden vrouwvriendelijker en de zaal wat leger. Toen het licht aansprong besefte ik me weer hoe strijderig ik wel niet ben. Ik heb mezelf nog maar een speldje opgeprikt en na een mislukte zoektocht naar eten (zondagnacht 5uur) besloot ik maar plaats te nemen in de nachtbus. Met 90 Millas van Gloria Estefan kwam er einde aan deze avond en het weekend. Voldaan. Nog een big up naar de mannetjes van het licht. Heel, héél sweet.
P’z!

N.N.N.